Neden gururun sevgiyi yenmesine izin verdik?
|
Tweet |
Tarih: 05-07-2026 18:52
Neden gururun sevgiyi yenmesine izin verdik?
İSMAİL AKYILDIRIM
Hafta sonu klasiklerimden olan hikayeciklerden yola çıktım bugünkü yazıma...
Haydi okumaya başlayalım...
Bazen çocukken asla hayal etmediğim bir şeyi düşünürken buluyoruz kendimizi..
Aynı çocukluğu paylaştığımız, aynı oyunlara güldüğümüz,
hatta aynı yatağı paylaştığımız kardeşler nasıl oluyor da zamanla yabancıya dönüşüyor?
Küçükken ayrılmazdık. Bir saatten uzun süren bir küslük olmazdı.
Bir kahkaha her şeyi unuttururdu.
Aynı tabaktan yerdik, kıyafetleri, sırları, yaramazlıkları paylaşırdık…
Ve söylemeden söz verirdik birbirimize: Hep birlikte kalacağız.
Sonra hayat geldi.
Herkes kendi yoluna gitti.
Fark etmeden o sonsuz sandığımız bağ; yılların, suskunlukların,
yanlış anlaşılmaların ve gururun arasında yavaş yavaş aşındı.
Artık o uzun akşam sohbetleri yok.
Gece yarısına kadar süren konuşmalar yok.
Eskisi gibi rahatça söylenen “seni seviyorum”lar yok.
Şimdi her şey ölçülüyor, her şey yorumlanıyor, her şey incitiyor.
Defalarca sordum kendime:
Ne oldu?
Ne zaman kardeşi yol arkadaşı değil başka bir şey olarak görmeye başladık?
Belki hayat değiştiriyor bizi. Belki maddi sorunlar, anne babaların farkında olmadan
yaptığı kıyaslamalar zamanla kapanmayan yaralar bırakıyor.
Belki de gurur… Kimsenin ilk adımı atmak istemediği o görünmez duvar.
Bazen düşünüyorum:
Kardeşler sevgisizlikten değil, suskunluğun fazlalığından uzaklaşır.
Zamanında konuşmamaktan, özür dilememekten, değiştiğimizi kabul etmemekten…
Hayat bizi sertleştiriyor ve o sertlik kana da karışıyor.
Artık “özledim” demiyoruz.
“Nasılsın?” demiyoruz. “Sana ihtiyacım var” demiyoruz.
Önemsizmiş gibi davranıyoruz ama içten içe acıyor.
Çünkü kan bağırır.
Gurur daha yüksek sesle bağırsa da kalp hatırlamayı bırakmaz.
Bir kelime yüzünden, bir para meselesi yüzünden,
küçük bir fark yüzünden dağılan aileler gördüm.
Oysa bir sarılmayla silinebilecek şeylerdi.
Ama biz tartışmayı kazanmayı seçtik, kardeşi kaybetmeyi değil.
Ve en acısı şu:
Gün gelir biri artık yoktur…
O zaman geriye söylenmemiş sözler, işe yaramayan gözyaşları ve zamanında
affetmemiş olmanın ağırlığı kalır.
Neden olduğunu tam bilmiyorum.
Ama sanırım her şey, birbirimize kardeş gibi bakmayı bırakıp
eski kırgınlıkların ve hesapların içinden bakmaya başladığımız an başlıyor.
Aynı çatının altında büyüdüğümüzü, aynı anne babayı paylaştığımızı,
aynı hikâyenin parçası olduğumuzu unutuyoruz.
Gerçek şu ki, zaman ancak izin verirsek ayırır bizi.
Bunu düşündüğümde hem içim acıyor hem korkuyorum.
Çünkü anıların bizi bir arada tutan tek şey olmasını istemiyorum.
Hâlâ dönmek, konuşmak, eskisi gibi gülmek ve araya giren
her şeyi geride bırakmak için zaman olduğuna inanmak istiyorum.
Hayat bazen sert darbelerle neyin gerçekten önemli olduğunu hatırlatır.
Ama keşke bunu anlamak için “çok geç” olmasını beklemesek.
Keşke affetmeyi, aramayı, sarılmayı ertelemesek...
****
Ve sen…
Kardeşinle en son ne zaman konuştun?
En son ne zaman “seni seviyorum” dedin?
En son ne zaman “özledim” dedin?
Hayat bazen bir nefes kadar kısa…
Ve geriye en çok can yakan şu soru kalıyor:
Neden gururun sevgiyi yenmesine izin verdik?
Etiketler :
YORUMLAR
FACEBOOK YORUM
İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER GÜNDEM Haberleri
ÇOK OKUNAN HABERLER
- BUGÜN
- BU HAFTA
- BU AY
SON YORUMLANANLAR
- HABERLER
- VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
