BU ZAMAN NE ZAMAN BU KADAR VİCDANSIZLAŞTI? 

FARUK OCAK

Şimdi etrafına bir bak hele. Eskiden hayat zordu ama insanlar birbirine tutunurdu. Şimdi hayat kolay, insan darmadağın. O zamanlar yokluk vardı, kimse kimseyi ezmezdi. Şimdi her şey var, herkes birbirini geçmenin derdinde. Aynı apartmanda yaşayanlar birbirini tanımaz oldu, aynı sofraya oturanlar bile birbirine yabancı.

Eskiden birinin başı dara düştü mü mahalle ayağa kalkardı. Şimdi biri düşse, önce telefonu çıkarıp video çekiyolar. Yardım etmekten çok paylaşmak önemli artık. İyilik gizli yapılmazsa, değeri yok sanılıyo. Müslüman, Müslüman’ın derdiyle dertlenirdi eskiden. Bugün herkes kendi konforunu kutsal bellemiş durumda. Komşu aç mı tok mu, kimsenin umurunda değil.

Bugünün insanını al, eski zamana koy; orada tutunamaz. Çünkü orada söz namustu. “Hallederim” diyen hallederdi. “Yanındayım” diyen kaçmazdı. Şimdi herkes konuşuyo ama iş icraata gelince ortalık boş. Sosyal medyada vicdan bol, gerçek hayatta yok. Herkes adalet ister ama kimse bedel ödemek istemez.

Eski zamanın insanını bugüne getirsen, şu kalabalıklara bakıp ürker. Bu kadar insanın bu kadar yalnız olmasına aklı ermez. Kafeler dolu ama gönüller boş. Herkes bir şeylere yetişmeye çalışıyo ama kimse kimseye yetişemiyo. Aynı inancı paylaşanlar bile birbirinin yükünü taşımaktan kaçıyor.

Asıl yıkım cebimizde değil, ruhumuzda. Psikolojik çöküşün sebebi para değil; sahipsizlik. İnsan kendini yalnız hissetti mi, oradan çözülme başlar. Müslüman, Müslüman’dan başka kime dayanacak? Eğer Müslüman, Müslüman’a omuz vermezse, o boşluğu menfaat doldurur. Sonra hak yerini güce, ahlâk yerini kazanca bırakır.

Bu anlatılanlar geçmişe ağıt değil, bugüne aynadır. Eski zamanın vicdanını bugünün imkânlarıyla yeniden ayağa kaldırmazsak, teknoloji ilerler ama insan küçülür. Binalar yükselir, kalpler çöker. Gürültü artar ama insan içten içe tükenir.

Zaman değişti diye her şeye razı gelinmez. İnsan değiştiyse, durup kendine bakmak zorunda. Çünkü insan özgür olmadığında değil, vicdanını teslim ettiğinde kullanılır.